GENEL BAKIŞ

Bireyler birçok nedenden ötürü özürlü hale düşebilmektedirler. Bunlar arasında kalıtım, beslenme, hastalıklar, kazalar, sakıncalı çevre-ortam, görenek-gelenek ve eğitimsizlik etkin görünmektedir. UNESCO ve Dünya Sağlık Örgütü’nün temel aldığı oranlara göre (gelişmiş ülkelerin toplam nüfusunun %10unu, gelişmekte olan ülkelerin %12sini özürlü bireylerin oluşturduğu varsayıldığında) Türkiye’de genç nüfusun çoğunluğu dikkate alındığında en az 3 milyon genç özürlüye eğitim hizmeti verilmesi gerektiği görülür. Oysa bunların sadece %1.13ü özel eğitim olanaklarından yararlanmaktadır. Özel eğitimin sayı ve nitelik olarak istenilen düzeye ulaştırılabilmesi; her çocuğun eğitim hakkı, erkenlik, hizmeti ayağa götürme, bütünlük, süreklilik v.b. ilkelerin dikkate alınmasına, kaynaştırma ağırlıklı yönetsel düzenlemelere yer verilmesine, özel eğitim ortamlarının düzenlenmesine, uygun yöntemlerin uygulanmasına, araç-gereç desteğinin sağlanmasına, personel yetiştirme ve istihdamına özen gösterimesine bağlıdır (Özsoy,1996).

Kaynak:
Özsoy, Y ve Ark.(1996). Özel Eğitime Muhtaç Çocuklar “Özel Eğitime Giriş”. Ankara: Karatepe Yayınları.